Categoriearchief: Persberichten

Mei 2018 Nieuws en achtergrondinformatie

Nieuwsflitsen mei

Zoals we eerder berichtten is er meer communicatie met de andere boomridders en boomstichtingen in Nederland, In januari ging een brief richting Gezondheidsraad. Verder werd er een oude eerdere gezamenlijke brief ” massale kap bedreigt onze bossen” uit 2011 in Dagblad van het Noorden gepubliceerd, we konden toen nog niet bevroeden hoe erg het zou worden.

De reactie van de heer Kreetz  hierop  dat er geen sprake is van massale kap is onjuist: de kap en roofbouw is structureel. Dan weer een voetbalveld aan bossen hier, dan weer een vak verder” uitgedund”, ook gaat de omvorming lustig door.

In januari schreven we de Gezondheidsraad om Minister Bruno Bruins van Volksgezondheid enzovoort opnieuw te wijzen op hetgeen is gepubliceerd over schone lucht en de rol van  bomen : de Gezondheidsraad heeft met zijn signalerend advies Gezond Groen in en om de stad opnieuw aandacht gevraagd voor de waarde van groen voor de volksgezondheid en een tekort aan groen gesignaleerd . Het antwoord was helaas: dat is aan de Minister: ze doen verder dus niets.

Brief aan Minister over bomenkap langs Nwegen:

Deze maand verstuurden gezamenlijke bomenridders en –stichtingen een brief aan minister Cora van Nieuwenhuizen. De plannen om bomen langs de N wegen te kappen omdat die ongelukken zouden veroorzaken vonden de ondertekenaars, waaronder onze Stichting, verwerpelijk. Gelukkig was de Bomenstichting  hierbij ook in actie gekomen en ja hoor, de Minister reageerde op Twitter dat zij gaarne de adviezen van Bomenstichting ter harte zal gaan nemen.

https://twitter.com/CvNieuwenhuizen/status/994246276765057024

Een nuttige link over bomen langs wegen is deze:

https://www.laatmijstaan.nl/

  Burgers:

Wel aardig is de volgende publicatie uit Groene Ruimte ook, waar betrokkenheid bij natuur door burgers wordt onderzocht en gepubliceerd: mogen we hopen dat dit ook bij de natuurbeschermers en overheid in de oren wordt geknoopt: burgers inschakelen en serieus nemen is zo gek nog niet

https://www.groeneruimte.nl/nieuws/artikel.html?id=202070&b=gr180502

De groene stad:

In 2016 kwamen we deze site al tegen met een interessant artikel over bomen en hun functies, toen was het een artikel over hun rol die zij kunnen vervullen om overstromingsgevaar te doen afnemen, hetgeen te denken geeft:

http://degroenestad.nl/meer-bomen-doen-overstromingswater-met-een-vijfde-afnemen/

Verder zagen we op deze site onlangs deze video:

http://degroenestad.nl/informatieve-video-hebben-we-bomen-nodig/

BIOMASSA GEVAAR GEZONDHEID:

Waar we al tijden tegen te hoop lopen is de roofbouw van bomen en bos in Nederland omdat dat allemaal zo nodig in de oven moet, lekker duurzaam: Welnu, lees de volgende recente publicatie uit trouw- een publicatie hoe het RIVM de overheid op de vingers tikt:

https://www.trouw.nl/groen/rivm-waarschuwt-voor-biomassa-het-kan-de-gezondheid-schaden-~a3dde011/

Ontbossing:

Maar men beseft in het Europarlement dat je voor boskap voor biomassa zoals die thans plaatsvindt bosbouw hoort te plegen, immers natuurbos of natuurlijke verjonging zoals ‘we ‘ al jaren willen, heeft een termijn van 6 jaar nodig voor er een sprietje is .Dit wordt al jaren toegepast, maar herplant en aanplant van bomen is hoogst noodzakelijk, vraag dient zich aan of er nog bosbouwers zijn…….   Hier het persbericht:

Europees Parlement steunt nationale CO2-reducties en meer bosbouw om klimaatdoelen te halen

De CO2-uitstoot in de sectoren transport, landbouw, gebouwen en afval moet tegen 2030 met 30% gereduceerd zijn en ontbossing in de Europese Unie moet worden gecompenseerd door aanplant van nieuwe bomen. Dat zijn de doelstellingen van 2 Europese ontwerpwetten die dinsdag 17 april zijn aangenomen door het Europees Parlement. De wet over CO2-reducties werd aangenomen met 343 stemmen tegen 172 en 170 onthoudingen. De tekst over ontbossing werd aangenomen met 574 stemmen tegen 79 en 32 onthoudingen. Beide wetsteksten moeten nog worden goedgekeurd door de Europese Raad van ministers voordat ze in werking kunnen treden.

 

 over energietransitie gesproken:

Rijksadviseur waarschuwt voor versnippering en verrommeling landschap door energietransitie                                                                                             Berno Strootman, Rijksadviseur voor de Fysieke Leefomgeving, waarschuwt voor versnippering en verrommeling van het landschap als gevolg van de energietransitie. Dit kan volgens Strootman voorkomen worden door vooraf goede strategische keuzes te maken, voor volop zonnepanelen op daken, veel windparken op zee en ook voldoende aandacht voor geothermie en energiebesparing. Met zonnepanelen op landbouwgrond zou hij terughoudend zijn: “die leveren nooit landschapskwaliteit op”.

-Vereniging Nederlands Cultuurlandschap hekelt overheidsbeleid zonneparken

Het is onbegrijpelijk dat er bij de energietransitie geen centrale sturing van de overheid en lichte dwang plaatsvindt  Met de complete wildgroei aan zonneparken maakt de overheid zichzelf belachelijk. Het zou passender zijn dat zij de regie in handen neemt. Daarin past zoiets als een ‘klimaat-warroom’ waar men werkt vanuit een totaalvisie en een einddatum en als teken dat het menens is alle geschikte platte daken vordert. Dat stelt Jaap Dirkmaat, directeur van de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap.

Lees het volledige nieuwsbericht op:

https://www.groeneruimte.nl/nieuws/artikel.html?id=202121&b=gr180504

 

 

ACHTERGROND en WETENSWAARDIGHEDEN

Aldo Leopold:

Aldo Leopold leefde van 1887 tot 1944.

Hij was altijd aangetrokken tot de natuur dus een boswachtersopleiding lag in de rede. Hij was bosbeheerder, ecoloog, natuurbeschermer en auteur. Hij was bedenker van de land etic: een ecocentrische en holostische visie over de rol van de mens in zijn natuurlijke omgeving. Dankzij hem floreerde de bescherming van wilde dieren en werd de jacht gereguleerd . Vooral door enthousiasme van de toenmalige president Theodore Roosevelt werd zijn werk voorbeeld voor andere gebieden. Hij werd in 1933 aangesteld als professor in jachtbeheer in Winconsin.

 

Wildernis

Over de jaren was Leopolds visie op wildernis danig veranderd. Het vakgebied ecologie, volgens Leopold van gelijkwaardig belang als Darwins ontdekkingen, had hem doen inzien dat alle leven samenhangt met haar milieu. Ook de mens behoorde tot die gemeenschap: het milieu kon voor Leopold niet langer gezien worden als een verzameling te ontginnen grondstoffen waar de mens over regeerde. Vanuit een “ecologisch geweten” zou de mens echt respect kunnen ontwikkelen voor alle levensvormen.

Als een gevolg daarvan zou de reden achter natuurbehoud opschuiven van het strikt economische naar iets ethisch en esthetisch.

 

Niet alleen ongerepte natuur:

Dat Leopold een natuur voor ogen stond waarin geen mens te bekennen was, is onwaar. Zijn ethiek sloeg niet alleen op behoud van ongerepte natuur, maar ook op cultuurlandschappen, op de hele levende omgeving, inclusief de mens. In de biografie die Julianne Lutz Warren schreef is dat precies te volgen.

Bodem

Over de bodem schreef hij: “Erosie van de vruchtbare bovenlaag door boskap of te intensieve landbouw, (of, zoals in Nederland in natuurontwikkeling gebeurt, het afvoeren van bosgrond of landbouwgrond), is het ergste wat er is. Een groter verlies kan de mens niet lijden”, aldus Leopold. “Met voldoende tijd en geld kan een verwaarloosde boerderij weer in bedrijf worden gebracht, áls de grond er nog is. Met voldoende geduld en wetenschappelijke kennis, kan een overbegraasd gebied worden hersteld, áls de grond er nog is. Met kostbare herbeplanting en twee generaties wachten kan een verwoest woud weer productief gemaakt worden, áls de grond er nog is. Met oneindig kostbare werken kan een vernietigde waterloop weer onze sloten vullen en onze molens aandrijven, áls de grond er nog is. Maar als de grond is verdwenen, is het verlies totaal en onomkeerbaar”, zei hij in een lezing in 1921.

Inderdaad: waarom haalt SBB nog steeds met Life subsidie grond af van voormalige landbouwgronden uit de Natura 2000 gebieden? En voert bos, volwassen eiken, beuken exoot of onheems geboomte en bosgrond af om een plas of ven eindeloos te vergroten?Weet heer Kreetz het antwoord misschien
?

 

Nieuwe vormen van beheer van natuur- en cultuurland in Nederland en elders.

Inleiding

We schreven al eerder over een ander natuurbeheer dat hoogst noodzakelijk is. De natuurontwikkeling die met het Nationaal Natuurnetwerk, vroeger EHS, (gebaseerd op beleid),   nu ook in de nieuwe wet is verankerd- en met voorrang wordt uitgevoerd-, is nooit gemonitord, nog afgezien van het feit dat met de vernatting, verschraling en de ontgraving, het bodemleven radicaal wordt vernietigd. Met de voedselarm beoogde nepnatuur wordt veel pitrus en pampagras overheersend en de pionierssoorten verdwijnen rap. Het mooie schaduwrijke bos en ook de bodem wordt opgeofferd aan een waandenkbeeld. Denk hierbij aan het Koelevaartsveen en het Holtveen in het Dwingelderveld! Het eindigt vaak toch in gras en pitrus . Waar zeker enkele soorten van profiteren. Maar de soorten en de habitats waarvoor bijvoorbeeld het Dwingelderveld is aangewezen, delven het onderspit. Wetgever en natuurorgansiaties reikten elkaar de hand in het niet implementeren van de richtlijnen en telkens weer aanvullen van de aanwijzingsbesluiten met nationale doelen.( lees subsidietrekkende nepnatuur)”

Met de Oostvaardersplassen als dieptepunt is de dwaling in Vera’s dogmaland wel bewezen. Staat er nog in een serieuze krant dat koeien en herten als Natura 2000 doel zijn opgegeven…………. Dit en Vera’s verhaal moeten naar het land der fabelen verwezen , omdat herten en koeien geen vogels zijn ( Oostvaardersplassen zijn ooit vooral aangewezen voor habitats van vogelsoorten op basis van IBA criteria, dat is het enige rechtsgeldige criterium op grond waarvan de Vogelrichtlijngebieden zijn aangewezen) en vanwege wetenschappelijk onderzoek dat niet grote grazers, maar bosbranden oorzaak zijn geweest van het verdwijnen van wel degelijk aanwezig bos.

Bosaanplant

Aanleg van bos is hoogst noodzakelijk, en biomassa uit bossen door middel van uitdunnen op een wijze dat er nog 1 boom per vak staat moet per direct worden verboden. Dit is roofbouw en leidt tot erosie. Aanleg van  bomen voor nieuw bos moet verplicht worden na kap en ter compensatie van alle vrijstellingen en ontheffingen.. Herplant dient te worden verplicht. Dan hebben we over 2 generaties weer jong bos…………hopelijk.

Landbouw en veeteelt in Nederland

In de periode 1950-2016 zijn zes op de zeven landbouwbedrijven verdwenen, de blijvers zijn flink groter geworden. In 1950 had een doorsnee bedrijf 5,7 hectare, inmiddels is dit 32,4 hectare. Ook het aantal dieren per bedrijf steeg in een rap tempo. Een doorsnee varkenshouder had in 1950 nog 7 varkens, tegenwoordig zijn er op een bedrijf met vleesvarkens gemiddeld 1,6 duizend varkens. Het gemiddeld aantal runderen per rundveebedrijf steeg van 13 tot bijna 160 dieren. Dit meldt het CBS.Over de monocultuur en de intensieve landbouw zullen we niet verder uitweiden, want daar wordt genoeg elders over geroepen. Er lijkt hier een keerpunt te zijn bereikt, maar er is nog een lange weg te gaan. De realiteit is nog steeds dat producenten niet aarzelen het goedkoopste stuk kip uit Verweggistan te laten komen om dat bijvoorbeeld te verwerken in de kant en klaar nasi. Een bijna onoplosbaar probleem.

En verbod op bepaalde soorten gif lost niets op, zo zegt dit artikel:

Het is niet dat de boeren natuur afwijzen. Ze zijn eerder het slachtoffer van de lage voedselprijzen. Ze moeten veel en goedkoop produceren, omdat supermarkten lage inkoopsprijzen willen ‘omdat de consument goedkoop wil kopen’. Dat met name staat een snelle omwenteling in de weg. De politiek zal het ene subsidiesysteem moeten vervangen door het andere om ecologisch verantwoorde landbouw te stimuleren. Het lijkt erop dat de gifspuit veel sneller dan gedacht in de wilgen moet worden gehangen:

https://www.nd.nl/nieuws/nederland/verbod-op-verbod-redt-insecten-niet.3003277.lynkx?s=LD_ga9H4ZGxgwije09ItYw==&uid=CMUMZHYno3CShXEityhMDQ%3d%3d&utm_campaign=Verbod op verbod redt insecten niet&utm_content=news-read-more&utm_medium=email&utm_source=Dagelijkse Nieuwsbrief&utm_term=

en dat een product dat met biologische bestrijding wordt vermarkt, voorrang krijgt. Dit komt door de houding van de grote supermarkten als Lidl en Jumbo. Laten de anderen snel volgen voor het te laat is.

Nieuwe vormen van landbeheer die aanvullend kunnen zijn op de huidige:

Klimaatbossen, voedselbossen, dieren in het bos en agrobosbouw.

Veel aandacht wordt besteed aan klimaatbossen: wat er ook van zij: er worden tenminste weer bomen aangeplant. Een goed initiatief!

Ook schreven we eerder over voedselbossen. In China werd het al eeuwen toegepast, zie ook Japan. Dit zijn niet echt bossen , meer een mengeling van bomen en struiken. Men zou het ook in open plekken in het bos kunnen aanleggen. Het levert geen geld op maar het is voor particulieren een leuk e bezigheid en het moet gezien als een proeftuin om wellicht later ecologische landbouw te kunnen bedrijven. Afleidingen hiervan zoals laanbouw wordt in de landbouw al aarzelend toegepast.

Twee nieuwe vormen van beheer van cultuurlandschap en (vee)teelt waar de mens deel uitmaakt van het geheel bespreken we thans nader.

agrobosbouw

FAO (Food and Agriculture Organization of the United Nations)

Agroforestry is a collective name for land-use systems and technologies where woody perennials (trees, shrubs, palms, bamboos, etc.) are deliberately used on the same land-management units as agricultural crops and/or animals, in some form of spatial arrangement or temporal sequence. In agroforestry systems there are both ecological and economical interactions between the different components.

Deze van de FAO afkomstige definitie hebben we als volgt vertaald voor de Nederlandse situatie:

Agrobosbouw is de collectieve naam voor landgebruikssystemen en -technologieën waarbij houtige meerjarige planten (bomen, struiken, kruiden, etc.) weloverwogen worden gebruikt op dezelfde percelen als éénjarige landbouwkundige gewassen en/of dieren, in een bepaalde ruimtelijke indeling of in een bepaalde volgorde in tijd. In een agro-ecologisch systeem als agrobosbouw vinden zowel ecologische als economische interacties plaats tussen de verschillende onderdelen.

Op zich ook niet zo nieuw: in Ecuador hebben boeren gemengde akkers . Monocultuur is niet oorspronkelijk, het is door de westerse landen in zwang geraakt zo menen wij. Bulk is goed om de mensen voedsel te verschaffen, zo is de gedachte.

We kunnen grofweg verschillende systemen onderscheiden die zeker in ons land zouden kunnen worden toegepast ook op commerciele basis:

  • Silvopasture > agrobosweide

Bij agrobosweides worden bomen en veehouderij (koeien, paarden, schapen, geiten, varkens, kippen e.d.) met elkaar gecombineerd op één perceel (zie bijvoorbeeld ook onze hoogstamboomgaarden). De bomen produceren naast hout fruit en noten e.d. en zorgen tegelijkertijd voor schaduw en bescherming tegen extreme weersomstandigheden: de hete zomerzon, de snijdende winterwind en stevige stortbuien.

  • Alley cropping > agrobosakker

Bij agrobosakkers worden bomen (en andere opgaande begroeiing) en akkerbouw (groenten, granen, bloemen, kruiden e.d.) met elkaar gecombineerd, vaak in rijen (strokenteelt). De combinatie van dieper wortelende bomen (en andere opgaande begroeiing) met oppervlakkiger wortelende akkergewassen blijkt onder de grond bijvoorbeeld te zorgen voor een grotere beschikbaarheid van nutriënten en een groter waterbergend en koolstof opnemend vermogen.

  • Forest farming > agrobos

Bij agrobossen worden open bossen/bosranden naast de productie van hout en andere biomassa ook ingezet voor de teelt van fruit en noten e.d. of de productie van paddenstoelen, (medicinale) kruiden en ander producten afkomstig van schaduwminnende planten.

  • Windbreaks > agrobosbuffer (wind)

Deze – bij voorkeur uit meerdere lagen opgebouwde – agrobuffers beschermen (als lijnvormige landschapselementen) planten, dieren, gebouwen en de bodem (erosie) tegen wind en stof; zorgen voor een gunstig microklimaat; vormen corridors voor dieren en kunnen minimaal voorzien in hun eigen onderhoudskosten.

  • Riparian Forest Buffers > agrobosbuffer (water)

Deze – bij voorkeur uit meerdere lagen opgebouwde – agrobuffers verminderen (als beekbegeleidende beplanting) de oppervlakkige uitspoeling van nutriënten naar beken e.d. en de eutrofiëring daarvan; vertragen de oppervlakkige afstroom van regenwater bij stortbuien; en kunnen minimaal voorzien in hun eigen onderhoudskosten.

Zie de website: http://www.agrobosbouw.nl/publicaties/

 

Vee houden: Dieren in het bos:

De missie van Stichting Boeren in het Bos is verandering brengen in het houden van dieren en het verbouwen van voedsel. Het huidige denken in de agrarische sector is veel dieren en gewassen op een vierkante meter, zo efficient mogelijk werken. Dit heeft negatieve effecten voor de omgeving. De stichting is van mening dat dit een doodlopend spoor is.

De stichting wil laten zien dat met de inzet van hun dieren en de aanleg van een voedselbos gericht op zowel vee als mens, een ondernemer diervriendelijk en duurzaam voedsel kan produceren met een gezonde financiële opbrengst. Daarbij dragen we de kennis en ervaring die we opdoen uit, door geïnteresseerden te ontvangen op ons bedrijf, actief kennis te delen met andere agrarische ondernemers en door samenwerking te zoeken met lokale partijen, en ook breder georiënteerde onderwijs- en onderzoeksorganisaties.

De doelen zijn;

  • Een nieuwe en natuurlijke manier van voedselproductie voor mens en dier in gang zetten
  • Dieren houden op een zoveel mogelijk natuurlijke manier
  • Biodiversiteit en natuurwaarde verhogen
  • Bospercelen met een natuurlijke functie en productiebossen multifunctioneel maken door er naast hout ook andere producten te produceren

Een verdienmodel ontwikkelen voor natuurlijke veehouderij dat ook door andere agrarisch ondernemers gebruikt kan worden.

Op diverse lokaties worden dieren ingezet. In het Drents Friese Wold moeten Tamworth varkens grazen. Ze kunnen ook worden ingezet als opruimer na de teelt op bouwland en om die duizendknoop eens en voor altijd   uit te roeien.

 

https://www.boereninhetbos.nl/de-stichting-boeren-in-het-bos/

 

 

 

Als de vos de passie preekt……

Marc van den Tweel, directeur van Natuurmonumenten, zegt dat ons land verrommelt. “Onze Nederlandse landschappen staan onder grote druk door de intensieve landbouw, infrastructuur en bebouwing op ongeschonden plekken als de kust.”

……..boer pas op je ganzen!..Met een aanvalsplan in de hand maakt Natuurmonumenten (NM) zich er hard voor dat landschap hierin een centrale plek krijgt. Maar het gaat wel om andermans landschap, andermans eigendom. Dus oppassen geblazen.

Hoe zit het met het grondbezit van Natuurmonumenten?Staatssteun : Vanaf 1990 kreeg de Vereniging meer dan 20.000 hectare boerengrond GRATIS van de overheid. Jaarlijks krijgt NM al gemiddeld tussen 40-50 miljoen euro subsidies. De directiesalarissen van Marc en Theo Wams liggen ver boven het maximum van € 124.233 volgens de Beloningsregeling van Goede Doelen Nederland.(Climategate) Dus dan zou het op hun grond prachtig moeten zijn nietwaar? Een voorbeeld voor Nederland!

Vernielzucht en onkunde overheerst                                                                De kennis van de beheerders is helaas beneden peil. Er vindt nooit een vegetatiekartering of soorteninventarisatie vooraf plaats, voordat NM gaat herinrichten. Er wordt een ‘natuurdoel’ verzonnen waar subsidie voor verkrijgbaar is, de projectontwikkelaars takelen het landschap toe en vervolgens is na het ‘natuurherstel’ minder natuurwaarde te vinden dan er voorheen was.

Natuurmonumenten verleent actieve steun aan alle negatieve trends voor het landschap, inclusief lelijke windturbines op land en in zee
:horizonvervuiling & dodelijke wentelwieken                                                                          Natuurmonumenten ondersteunt met andere natuurbeheerders de verdubbeling van windmolens op land en in zee uit het Energieakkoord.. Ze steunen zelfs de propaganda-organisatie Natuur en Milieu die deze windturbines via marketing aan de bevolking opdringt, jaarlijks met tienduizenden euro’s! De bevolking mag evenwel de rekening betalen van de windhandel. Qua portemonnee en qua gezondheid. Onbenoemd blijft en verzwegen wordt ook het groot aantal vogelsoorten en vleermuizen dat wordt kapot gewenteld!

http://www.faz.net/aktuell/gesellschaft/fledermaus-studie-platzgefahr-in-der-naehe-von-windraedern-11849659.html

http://www.nabu.de/tiereundpflanzen/saeugetiere/fledermaeuse/news/15018.html

Ook hierover: (uit “biomassa voor electrische energie”)“Er zijn reeds vele rapporten verschenen over de grote sterfte onder vogels en vleermuizen door de windparken. Het is verbazingwekkend dat de natuurorganisaties hierop geen actie ondernemen. Enerzijds wordt een snelweg omgelegd vanwege korenwolven in Limburg die in het naburige Duitsland ruim aanwezig zijn en anderzijds hult men zich in zwijgen als windmolenparken een potentiële bedreiging voor de vogel- en vleermuizenstand vormen. Gaarne beroepen deze organisaties zich op het zgn. voorzorgsprincipe dat luidt:

Een plan moet verboden worden als op grond van wetenschappelijk onderzoek niet met zekerheid kan worden uitgesloten dat er significante effecten optreden voor soorten die vallen onder de bescherming van Natura 2000.

Er zijn meldingen en rapporten uit de US, Spanje, Duitsland en Engeland die deze vereiste zekerheid twijfelachtig maken. Mij is niet bekend dat één van deze organisaties het door hen zo geliefde juridische traject heeft gevolgd om een toetsing of hertoetsing af te dwingen. Kennelijk wordt dit als ideologisch niet opportuun beschouwd”

Biomassa: NM doet mee aan kap van bos en bomen voor ‘groene’ energie met staatssteun                                                                                                                Onvermeld blijft dat de gezonde hardhout bossen in Amerika- zie Amerikaanse milieugroep Dogwood Alliance – en in Nederland- worden opgeofferd als biomassa. Met subsidie van de overheid. Deze wordt bijgemengd in de kolencentrales om te dienen als “ groene energie” vanwege een rare som met CO2. Windmolens draaien niet bij windstil weer dus de fossiele en goedkoopste energie moet dat opvangen met een “vleugje groen”.

Climate central:‘The growing transatlantic trade is being financed with billions of dollars in European climate subsidies because of a regulatory loophole that allows wood energy to count as if it’s as clean as solar or wind energy, when in reality it’s often worse for the climate than burning coal.’

Resultaat: vernietiging leefgebieden                                                                                 Door deze ontbossing worden de leefgebieden van talrijke diersoorten definitief vernietigd. Ontneem een soort zijn leefgebied, dan sterft deze uit. NM & natuurorganisaties als Staatsbosbheer (SBB) en talrijke andere pro- wind organisaties samen met de overheid doen actief mee aan de ontbossing, en de moord op tienduizenden beschermde soorten.

WEIDEKAKETOES                                                                                        Merkwaardig is daarom thans ineens de ook door subsidies ingegeven zorg die Natuurmonumenten koestert voor weidevogels. Plotseling gaan ze zich weer met boeren bemoeien. Vroeger noemden ze de grutto’s weidekakatoes.

Wederom stelt De Woudreus de vraag: als NM zo dol is op weidevogels, waarom heeft NM geen eigen terreinen ervoor ingericht? Waarom moet een ander dat doen? NM heeft boerenland gratis gekregen! Wat is ermee gedaan? Grote grazers op het vernielde heringerichte- dus ontgronde – land trappen nu de nesten kapot, verstoren de broedsels en verjagen de vogels. De kosten voor ontgronding zijn idioot duur en weggegooid geld: Een boer kost per hectare “natuur”grond ( en dat mag best agrarisch zijn, zo zegt de rechtspraak) een fractie van een hectare ontgrond schraal onland, bezaaid met pitrus, dat volgens NM “ natuur” is; waar vervolgens vee op wordt losgelaten die al wat ontstaat en komt de nek omdraait.

Weidevogels en mensen lijden onder natuurterreur                                    Intensivering van de landbouw was nodig om te overleven; mest -injectie moest van Natuurmonumenten en milieuorganisaties. Zie hiervoor ook: de kleine oorlog van boer Kok: een kleine biologische boer in Amersfoort die het opnam tegen die injectering en aantoonde dat zijn wijze van boeren zonder injecteren een prachtig resultaat opgeverde. Hij kreeg een prijs van Campina voor de beste melk na onderzoek van het instituut Louis Bolk. Veerman keurde zijn wijze van bemesting goed.                                                                                                                        Navolging? Nee de injectering bleef: Schande en schadelijk voor weidevogels. De oorzaak van de achteruitgang ligt dus niet bij de boeren: het ammoniakbeleid blijkt overigens bedrog zo blijkt uit het onderzoek Hanekamp Marcel Crok en Matt Briggs:  ‘Ammonniak in Nederland- enkele kritische kanttekeningen”

Wat ook niet wordt genoemd is dat talrijke broedsels en jonge vogels worden opgevreten door predatoren die door de anti-jacht houding in Nederland floreren in aantal en overwicht. Daarnaast is zeker de vroege maaibeurt en het soort gras dat daarvoor gebruikt wordt dodelijk.

Aanvalsplan op andermans landschap                                                                NM vindt dat het op de weg ligt van anderen om aan de slag te gaan met belastinggeld. NM zal niets zelf financieren, ondanks hun omzet van 120 miljoen euro per jaar, (waarvan 40-50 miljoen euro subsidies) en ongeveer 15 miljoen euro gratis geld per jaar van de Postcode Loterij. (bron: Climategate) Het aanvalsplan voorziet in nog meer lastenverzwarende maatregelen voor boeren, die er toe leiden dat ze meer moeten intensiveren om de lasten te betalen.Dus nog minder weidevogels als resultaat .Mooi plan hoor.

Verbeter de wereld en begin bij jezelf                                                                                  De Woudreus vindt dat NM (en andere grote natuurbeheerders als Staatsbosbeheer) zich moeten bekommeren om hun eigen groot aantal onverzorgde terreinen, dat ze qua hectares al boven de pet groeit,

Overheid heeft te veel petten op en bevoordeelt natuurorganisaties                          De Woudreus vindt: Schaf o.m. de ammoniakaannames en daarop gebaseerde regelgeving af en ook de schadelijke injectering ; stop met de PAS. Leg de wettelijke regels ook op aan de natuurorganisaties , ontvlecht en ontneem hun invloed op de politiek; handhaaf en zie toe dat er inventarisering en monitoring is door derden is en beboet als dat niet zo is. En stop met het verlenen van douceurtjes en enorme subsidies voor ontbossing en herinrichting. Dat is staatssteun. Voor de overheid een aanvalsplan met Natuurmonumenten gaat realiseren op andermans grondbezit moet de overheid zelf, voordat zij samen met de beheerders een Natura 2000-gebied bebouwt, ontbost,verziekt en exploiteert , op eigen terrein eerst zichZELF aan bestaande natuurregels houden. Een overheid die zich niet aan de door haarzelf uitgevaardigde wetten houdt staat gelijk aan een roversbende. Niet de regels en visies die de natuurorganisaties hebben geritseld: het zijn de Europese natuurrichtlijnen die eindelijk eens in hun geheel een op een boven alles moeten worden toegepast, tezamen met de jurisprudentie van het Hof.

Wetgeving lobby :Wat Nederland aan natuurwetgeving heeft is een karikatuur van de europese verplichtingen. Niemand schijnt te weten/erkennen dat de richtlijnen indien onjuist of niet toegepast, prevaleren; dus de lobby van de natuurmaffia moet ook in regelgeving worden uitgeschakeld. De Woudreus was getuige hoe na de inspraak van de ontwerpwet natuur, vertegenwoordigers SBB en NM richting ambtenaren gingen : de lobby die doorklinkt heden ten dage in de huidige Nederlandse wet.

Rechtspraak: Ook de rechtspraak dient het gelijkheidsbeginsel toe te passen: als een klein stukje bos van een habitat van een kwalificerende natura 2000 soort oppofferen slecht is als Van der Valk daar wil bouwen, waarom kan meer dan 1000 hectare cumulatief bij de kaalslag in een N2000 gebied worden gepasseerd als SBB bos gaat “ herinrichten” en de bomen laat versnipperen- ook zonder inventarisatie jaarrond vooraf?

 

 

.

 

 

 

Commissaris Timmermans had het nog duidelijker moeten vertellen

Staatssecretaris Dijksma van Economische Zaken liet de Tweede Kamer op 9 april weten dat zij met enige verbazing kennis heeft genomen van de uitspraken van eurocommissaris Timmermans in het Europees Parlement over de Nederlandse manier van implementatie van de Vogel- en Habitatrichtlijn. Het is mevrouw Dijksma van EZ niet persoonlijk aan te rekenen dat ze niet begrijpt waar Eurocommissaris Timmermans het over heeft. Evenals al haar voorgangers heeft ze te weinig inhoudelijke kennis van de Vogel- en Habitatrichtlijn om te kunnen beoordelen wat er in Nederland op dat gebied speelt en mis gaat. Dat vinden Stichting Iquatro en Stichting De Woudreus. De Stichtingen vinden het echter kwalijker, dat ze geen idee lijkt te hebben van de agenda die haar ambtenaren sinds het begin van 90-ger jaren van de vorige eeuw bezig zijn uit te voeren. Hierbij is samenwerking tussen de overheidsorganen Staatsbosbeheer, de Dienst Landelijke Gebieden en natuurbeschermings-organisaties zoals de Vereniging voor Natuurmonumenten en de provinciale Landschappen van instrumenteel belang.                                                                                         Ondanks talrijke veroordelingen door het Hof van Justitie vanwege het niet-nakomen van de richtlijnverplichtingen volhardden de ambtenaren hardnekkig in het uitvoeren van hun agenda door invoering van een nationaal uitvoeringskader en weglating van essentiële artikelen uit de richtlijnen. Na definitieve aanwijzing in 2004 van de geselecteerde gebieden door de Europese Commissie volgde bovendien vanaf 2006 het ‘omkatten’ van doeltypen van de Ecologische Hoofdstructuur naar Natura 2000 verplichtingen. Samen met een onjuiste interpretatie van richtlijnen en misbruik van arresten van het Hof maakt dit de ellende compleet.  In plaats dat de staatssecretaris verwijten richting Brussel maakt kan ze beter de hand in eigen boezem steken, of beter nog, haar eigen departement uitmesten, aldus beide Stichtingen.

Agenda: Ecologische Hoofdstructuur                                                                   Die agenda is kort gezegd uitvoering van de Ecologische Hoofdstructuur (EHS), een Nederlandse uitvinding die tijdens de voorbereiding van Europese natuurwetgeving door de andere lidstaten van de EU is neergesabeld. Vooral vanwege het feit dat de EHS een ongekende inbreuk op het recht van eigendom inhield en er daardoor geen wettelijke onderbouwing aan kon worden gegeven.     In plaats daarvan is de Vogelrichtlijn, die dateert uit 1979, in 1993 aangevuld met de al even juridisch briljante Habitatrichtlijn. Hierdoor ontstond een stelsel van artikelen dat strikte voorschriften kent en rechtszekerheid biedt, gebaseerd op een uitvoeringskader dat in belangrijke mate is vastgelegd in het Standaard Data Formulier. De praktische uitvoering van de richtlijnen is verder vastgelegd d.m.v. overleg tussen de lidstaten en de Commissie en middels jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie. De EHS daarentegen is uitsluitend gebaseerd op beleid dat controle, monitoring noch rechtsbescherming kent. Ook het eigendomsrecht wordt met de uitvoering van het EHS beleid geweld aangedaan.          De ambtenaren van LNV / EZ zijn nooit van plan geweest om de richtlijnen naar behoren uit te voeren en het focus bleef hier te lande gericht op uitvoering van de EHS. Hoe het mogelijk is dat de politiek heeft ingestemd met het onttrekken van meer dan 20% van het Nederlandse grondgebied aan welke wetgeving dan ook (de EHS berust uitsluitend op “beleid”) is een raadsel. Maar het spel is wel handig gespeeld. Nog in 2009 was PvdA-woordvoerder Waalkens ervan overtuigd dat Nederland door uitvoering van de Ecologische Hoofdstructuur aan de verplichtingen van de Vogel-en Habitatrichtlijn voldeed: immers, dat hadden de ambtenaren hem altijd verzekerd.

Omzetting Richtlijnen in Nederlandse wetgeving: in het kort        Om de gang van zaken te verduidelijken is het nodig om aandacht te besteden aan het verloop van de strubbelingen tussen Nederland en Europa.                                                                                                                             Vogelrichtlijn De Vogelrichtlijn is in 1979 vastgesteld en diende per 1981 in nationale wetgeving te zijn omgezet. Anders dan de Staatssecretaris in haar brief stelt, is Nederland niet slechts één keer door het Europese Hof van Justitie op de vingers getikt, maar veel vaker. In 1985, 1987, 1991 en 1996 zijn door de Europese Commissie inbreukprocedures gestart en veroordeelde het Hof Nederland vanwege het niet nakomen van de richtlijnverplichtingen[1]. Uiteindelijk is men er in 1998 toe overgegaan om gebieden te gaan selecteren op basis van het aan de richtlijn gekoppelde uitvoeringskader, waarvoor arresten van het Hof een belangrijke juridische onderbouwing vormden.

Zeventien jaar te laat                                                                                            Nederland “moest” dus niet opeens veel meer gebieden aanwijzen, we waren gewoon 17 jaar te laat met de uitvoering. En helaas kwam het nog niet goed. Bij de selectie werd een nationaal criterium toegevoegd, n.l. dat een Vogelrichtlijngebied ten minste 100 hectare bestaand “natuurgebied” moest omvatten; de Raad van State ging in de fout door dit criterium goed te keuren.

Gevolg toevoeging nationaal criterium en niet-omzetten Vogelrichtlijn Het gevolg is dat bij de selectie alle agrarische gebieden buiten de boot zijn gevallen. Agrarisch gebied is van groot belang voor de weidevogels. In feite worden met name de boerenlandvogels dubbel gepakt, omdat de voor hun adequate bescherming essentiële artikelen 3 en 4 van de Vogelrichtlijn nog steeds niet in nationale wetgeving zijn omgezet. Dat ondanks het feit dat het Hof Nederland hiervoor in 2005 heeft veroordeeld (zaak C-441/03).

Habitatrichtlijn ook onvolledig en deels fout omgezet                                        De hiervoor aangehaalde veroordeling uit 2005 had niet alleen betrekking op de Vogelrichtlijn, maar tevens op de Habitatrichtlijn. Het betrof de onvoldoende en deels onjuiste omzetting van de artikelen 4, 6, 7 en 11. De Natuurbeschermingswet is vervolgens aangepast wat betreft omzetting van artikel 6, het tweede, derde en vierde lid.. De aanpassing van deze cruciale artikelen rammelt nog steeds, maar garandeerde desalniettemin een voldoende uitvoering, waardoor de Commissie het niet opportuun vond Nederland opnieuw voor het Hof te slepen. Jammer, want de artikelen 4, 6, eerste lid, 7 en 11 staan nog steeds onvolledig of zelfs niet in de nationale wetgeving.

Niets gedaan tot 2002, na dreiging in 2004 selectie gebieden een feit        Met betrekking tot de aanwijzing van Habitatrichtlijngebieden refereert de staatssecretaris naar “uitvoerige discussie” met de Commissie. Dat moet enigszins worden genuanceerd: de Commissie was het zat dat Nederland 10 jaar na de ondertekening van de richtlijn nog niets wezenlijks aan uitvoering had gedaan. De Commissie heeft Nederland onder druk gezet met de inbreukprocedure uit 2003 (zaak C-441/03) en duidelijk gemaakt dat er zware consequenties aan verbonden zouden worden. Er volgden nog wat strubbelingen voordat Nederland het uitvoeringskader correct had toegepast, maar in 2004 was de selectie van 141 Habitatrichtlijngebieden een feit.

Geknoei na 2004: onjuiste interpretatie en nationale koppen toegevoegd                                                                                                                              En vanaf toen begon het geknoei, waartegen de Commissie niets kon doen. Want de Commissie heeft geen bevoegdheid in te grijpen in de toeters en bellen die een lidstaat aan de richtlijnen vastplakt zolang de kern van de in 2004 juridisch vastgelegde doelstellingen niet in het gedrang komt. Het geknoei uit zich in twee aspecten, enerzijds het op onjuiste wijze interpreteren van de tekst van de richtlijnen, anderzijds de introductie van een geheel eigen uitvoeringskader waardoor datgene wat door de richtlijnen wordt voorgeschreven ondergesneeuwd is onder nationale “koppen”.

Het nationale uitvoeringskader                                                                           Het nationale uitvoeringskader heeft de kwalificatiesystematiek voor het vaststellen van de staat van instandhouding van habitats en soorten van de richtlijn losgelaten. En zo gebeurde het dat de staat van instandhouding, bij opgave aan de Commissie in 2004, voor 80% van de habitats en soorten gunstig was, en in 2006 in nationale documentatie 80% in een ongunstige staat van instandhouding verkeerde. Met als gevolg een dramatische wijziging van de doelstellingen en daaraan gekoppelde maatregelen.                  Daarnaast werden vrijwel alle EHS natuurdoeltypen, meestal in de 90-ger jaren vastgelegd in Beheer en Inrichtplannen (BIP’s) omgekat naar richtlijnconforme habitattypen en samen met de EHS-doelstellingen ondergebracht in de Ontwerpbesluiten van de gebieden.                                                                                                                                           De voor het beleid verantwoordelijke ambtenaren hebben samen met de natuurbeschermers uiteindelijk de Vogel- en Habitatrichtlijn omarmd als een geschenk uit de hemel. De richtlijnverplichtingen worden als breekijzer gebruikt om de EHS (en de BIP’s) uit te voeren, een correcte uitvoering van de richtlijnverplichtingen is volledig onderschikt gemaakt. Voorbeelden hiervan zijn er te over:                              –      Op alle elementen die in de aanwijzingsbesluiten van de gebieden zijn opgenomen is het volledige (zwaarste) regime van de Habitatrichtlijn van toepassing verklaard, in de meeste gevallen in strijd met de richtlijnen en het daaraan gekoppelde uitvoeringskader.     –      De roof van grond in en rondom Natura2000-gebieden is van een ongekende omvang, met als argument dat we anders niet aan onze internationale beschermingsverplichtingen kunnen voldoen – een drogredenering. Onder de Habitatrichtlijn kan een agrarische enclave gewoon agrarisch blijven, omdat die in principe de doelstelling van de richtlijn niet aantast. De doelstellingen van de EHS gaan echter veel verder. Alle grond moet “verworven” worden, want er moet “nieuwe natuur” worden ontwikkeld, bij voorkeur natte en schrale. En dat kan veelal niet binnen de in 2004 juridisch vastgelegde begrenzing van de gebieden, die toegesneden was op de soorten en habitats die de reden voor selectie vormden. De ontwikkeling van deze EHS natuur is tevens de belangrijkste oorzaak van de problemen over de ammoniak-emissie vanuit de landbouw.                                                        –      De “herinrichting” van gebieden, het gevolg van de BIP’s en niet gebaseerd op richtlijnverplichtingen, heeft ertoe geleid dat in veel gebieden de soorten en habitats die de reden waren voor de selectie verdwenen of gemarginaliseerd zijn. Voorbeelden hiervan zijn de Nieuwkoopse Plassen (Roerdomp en andere rietmoerasvogels, door het behandelen van het rietland als “natuur”), het Drents-Friese Wold (Wespendief, broedpopulatie gemarginaliseerd door grootschalige kap van bos), het Dwingelderveld (Zwarte specht, eveneens gemarginaliseerd door grootschalige kap van bos en vernatting, geheel in strijd met richtlijnverplichtingen, maar gesanctioneerd door de Raad van State) en de Oostvaardersplassen (o.a. Blauwborst, ten gevolge van het Seringheti-syndroom van de beheerder).                                                                                                                                      –      Herinrichting gaat doorgaans gepaard met ontgronding van voedselrijke voormalige landbouwgrond, met de bedoeling dat zich daarna (op papier bedachte) specifieke habitattypen zullen ontwikkelen. Daar is nog nooit iets van terecht gekomen (er gaat alleen Pitrus groeien) en deze praktijk is te kwalificeren als milieucriminaliteit.                                                                                                                        –      De Nederlandse bossen, heidevelden en riet- en graslanden (zelfs grote delen van de duinen) zijn of waren allemaal cultuurgrond en dienen dan ook als zodanig te worden beheerd om aan de doelstellingen van de richtlijnen te kunnen voldoen.

Kokkelvisserij-arrest en A2-arrest                                                                         De staatssecretaris refereert aan twee arresten van het Hof die het allemaal zo moeilijk zouden maken, het z.g. “Kokkelvisserij-arrest” en het “A2-arrest”. In de Kokkelvisserij-zaak draaide het om de vraag of een activiteit, waarvoor een jaarlijkse vergunning nodig is, gekwalificeerd moet worden als normaal bestaand gebruik of als project in de zin van artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn. Voor iedereen die de tekst van het artikel leest, is de uitspraak geen verrassing en de Raad van State had zich een gang naar het Hof kunnen besparen. Het striktere voorzorgsbeginsel dat volgens de staatssecretaris bleek te moeten worden toegepast was niets bijzonders – het stond al vanaf 1993 in de richtlijn, maar was ten tijde van de zaak niet in nationale wetgeving omgezet; wij deden dus gewoon niet wat verplicht was.

 Misbruik arresten: over saldering en andere handelingen                          Het Kokkelvisserij-arrest is vervolgens op een schandalige manier misbruikt. Terwijl de richtlijn de toepassing van het betreffende artikel beperkt tot plannen en projecten, is de tekst in de Natuurbeschermingswet uitgebreid met andere handelingen, Elke vorm van bestaand gebruik wordt daardoor onderworpen aan een z.g. passende beoordeling (artikel 6, derde lid). De noodzaak daartoe volgt op geen enkele manier uit de richtlijn, noch uit het arrest.          Het A2-arrest heeft duidelijk gemaakt dat salderen binnen een Natura2000-gebied, om op die manier te ontsnappen aan de verplichtingen van artikel 6, vierde lid, van de Habitatrichtlijn, niet is toegestaan. Na lezing van de tekst van de richtlijn had de Raad van State zich ook hier de gang naar het Hof kunnen besparen.Voor plannen of projecten die buiten een Natura2000-gebied plaatsvinden, maar van invloed kunnen zijn op dat gebied, geldt precies hetzelfde. Verbazingwekkend is dan ook dat de staatssecretaris maar door blijft gaan met de Programmatische Aanpak Stikstof. Die is volledig gebaseerd op saldering, met andere woorden principieel strijdig met de richtlijnverplichtingen.

Richtlijnvoorschriften, beleidsruimte en rechtsbescherming voor particulieren                                                                                                                                 De tekst van de richtlijnen kent naast strikte voorschriften twee andere aspecten die vrijwel nooit aandacht krijgen: de aanzienlijke beleidsruimte die het de lidstaten biedt en de nadrukkelijke rechtsbescherming van burgers.                                                                                   Wat betreft de beleidsruimte heeft de staatssecretaris het mis waar zij stelt dat: de lidstaten alles op alles moeten zetten om voor alle “waarden” een gunstige staat van instandhouding te bereiken en te behouden. Dit is het (uiteindelijke) doel van de richtlijnen, maar is nergens vastgelegd als verplichting. Dat kan ook niet omdat op zo’n manier geen rekening zou kunnen worden met economische en sociaal-culturele aspecten. Artikel 2 van de Habitatrichtlijn verplicht namelijk om daarmee rekening te houden bij elke maatregel die genomen wordt. Dit artikel is niet spontaan in de nationale wetgeving terecht gekomen, maar onder druk van een Tweede Kamer-motie. Afgezien van het bieden van beleidsruimte voorziet het artikel tevens in rechtsbescherming van particulieren. In de rechtspraktijk komt er helaas weinig van terecht, zelfs de Raad van State negeert het belang van het artikel.  In algemene zin blijkt van rechtsbescherming van particulieren, waaraan het Europese recht zeer zwaar tilt, weinig tot niets in de Natuurbeschermingswet te zijn vastgelegd. Artikel 6, eerste lid, van de Habitatrichtlijn is op dit punt onvolledig omgezet en een wettelijke referentie aan toetsbare uitgangspunten bij het vaststellen van maatregelen (vastgelegd in het z.g. Standaard Data Form) ontbreekt, evenals een wettelijk kader wat een onafhankelijke evaluatie van de staat van de gebieden zou kunnen garanderen.

Uitmesten Het is gênant dat nu opnieuw en voor de zoveelste keer een beleidspersoon met verdraaiingen en onwaarheden het jarenlange beleid, dat van list en bedrog aan elkaar hangt, verdedigt. In plaats dat de staatssecretaris verwijten richting Brussel maakt kan ze beter de hand in eigen boezem steken, of beter nog, haar eigen departement uitmesten.

 

EINDE BERICHT

 

[1] Europese Hof van Justitie, zaken C-236/85, C-339/87, C-75/91 en C-3/96

SBB ROOIT COMPLETE BOSSEN VOOR KOLENCENTRALE ESSENT

Dwingeloo, 13 maart 2015. Stichting de Woudreus maakt zich grote zorgen over de besteding van miljoenen euro’s, die Essent gebruikt om “natuur te ontwikkelen”. In werkelijkheid worden in opdracht van Essent bossen van Staatsbosbeheer kaalgeslagen. Zo gaat beschermd bos van het N2000-gebied Drents-Friese Wold rechtstreeks de kachel in. En hoewel de vergunningverlening rammelt, blijkt het werk al grotendeels uitgevoerd. De Woudreus is van plan alle juridische mogelijkheden te benutten om voortgaande ontbossing een halt toe te roepen.

 Omdat de laatste jaren op grote schaal bomenkap plaats vindt, maakt De Woudreus zich sterk voor de bescherming en het behoud van bomen en het bevorderen van herplanting. Speciale aandacht heeft de Stichting voor de wijze, waarop het bosbeheer in Zuidwest-Drenthe en Zuidoost-Friesland plaatsvindt.

Flora- en faunawet en Natuurbeschermingswet                               Hoewel vergunningen en ontheffingen op basis van de Flora-en faunawet en Natuurbeschermingswet nog lang niet rond waren, bleek begin januari 2015 een groot deel van het bos reeds gekapt en waren het hout en de biomassa al afgevoerd. Achteraf bleken de werkafspraken met de aannemer in september 2014 al gemaakt te zijn, Essent betaalde de kap.

Duurzaam                                                                                                      Staatsbosbeheer beweert haar bossen te beheren volgens de voorwaarden van bestaande keurmerken van duurzaamheid, zoals bijv. het FSC-keurmerk. Recentelijk zijn afspraken met milieuorganisaties en energiebedrijven gemaakt, dat alleen houtresten en -afval gebruikt zouden worden van bos , waarvan “de vitaliteit versterkt wordt, terwijl de productie van het bos op peil blijft”. Hoe deze kaalkap past in het door FSC gepredikte en vereiste duurzame bosbeheer is De Woudreus een raadsel.

Sloopwerk                                                                                                                                 Nog voordat kolencentrales en milieuorganisaties tot overeenstemming kwamen, wat als biomassa mag worden verstookt, is dus in een beschermd Natura 2000 bos al grootschalig sloopwerk verricht om hout voor energie te kunnen leveren.

De vergunningsvoorwaarde voor het leveren van compensatie voorafgaand aan het werk wordt niet nageleefd: er wordt slechts  20 ha nieuw bos beloofd, terwijl meer dan 75 ha wordt ontbost en nog eens 70 ha van alle bosopslag en onderbegroeiing wordt ontdaan.

 

 

schaamteloos en schandelijk

KAP EIKEN LHEE- KRALOO ILLEGAAL

Met de inzet van alle beschikbare mankracht en materieel werden maandag 6 mei jl. de bomen langs de weg Lhee-Kraloo omgehaald. Aanleiding tot deze bliksemactie was de uitspraak van de rechter op 3 mei, dat de kap was toegestaan. Tegenstanders van de kap waren echter nog niet op de hoogte gesteld en hadden wettelijk gezien nog 6 weken de tijd om tegen de uitspraak in beroep te gaan. Bovendien is het in het broedseizoen ten strengste verboden om bomen te kappen en handelt men in strijd met de voorschriften van verleende ontheffing. Er is dan ook met verbijstering gereageerd op deze “tactische overval”. Stichting De Woudreus heeft aangifte gedaan van dit misdrijf.

Het is niet de eerste keer dat DLG , die deel uitmaakt van bestuurscommissie Dwingelderveld handelt in strijd met de wettelijke voorschriften. In juli 2012 nog vernietigde de Raad van State het gehele bestemmingsplan “Inrichtingsplan Dwingelderveld”, omdat er vooraf geen onderzoek had plaats gevonden naar de milieugevolgen. ( MER en Passende beoordeling )
Toch werd er in volle vaart doorgegaan met de omvorming van het Dwingelerveld, hetgeen in feite volstrekt illegaal was. Met de drogreden dat de passende beoordeling alleen over de Zwarte Specht zou gaan. De gemeente handhaafde niet. Immers, zij maakte deel uit van de bestuurcommissie.

Met het oordeel van de Raad van State staat de onrechtmatigheid van alle reeds uitgevoerde en voorgenomen werkzaamheden immers in rechte vast en wordt het vernietigde bestemmingsplan geacht nooit te hebben bestaan. Alle onderdelen van het “Inrichtingsplan” zijn strijdig met het bestaande bestemmingsplan en het opzettelijk uitvoeren van die onderdelen is een misdrijf.

Ontheffing Flora- en Faunawet.
Een onderdeel van de vernietigde werkzaamheden- dus werken zonder wettelijke grondslag- betrof de herinrichting van de weg Lhee Kralo en de kap eiken van de weg Lhee Kralo. Omdat de werkzaamheden voor de inrichting van het Dwingelderveld schade aan vleermuizen opleveren, eiste de Raad van State een ontheffing van de verboden van Flora en Faunawet .Deze werd verleend door de Dienst Regelingen.
Hiertegen ging Stichting de Woudreus in beroep .
Omdat de eiken voortijdig dreigden te worden gekapt diende de Stichting De Woudreus in januari met succes een voorlopige voorziening in .

De rechtbank Assen oordeelde op vrijdag 3 mei jl. dat de bezwaren ongegrond waren.

Nog voordat de uitspraak de Stichting had bereikt lagen vrijwel alle bomen om. Normaal is het dat men 6 weken wacht opdat men recht doet aan de rechten van de verliezer om in beroep te kunnen: nu is met het kappen van de bomen het procesbelang weg.

Verder handelt men in strijd met de voorschriften van de verleende ontheffing. Als de overheden niet van plan waren zich te houden aan de regels van de ontheffing, waarom dan wel al die tijd procederen? Of men zonder ontheffing, of tegen de voorschriften van een ontheffing in deze maatregelen uitvoert maakt geen verschil.

De belangrijkste voorschriften voor het kappen van de bomen zijn voorschrift 7 en 10.
In het ecologisch werkprotocol (uitgave van 22 juli 2010, revisie 04, definitief), dat toegevoegd is aan de stukken van de procedure over de ontheffing, staat met betrekking tot de Weg Lhee-Kralo (p. 13 en 14):

“kapwerkzaamheden uitvoeren in de periode 1 september tot en met 15 maart (buiten het broedseizoen)” en

“Bomen langs de weg die van belang zijn als vaste rust en verblijfplaats voor vleermuizen, dan wel van belang zijn om het foerageergebied of migratieroute van de vleermuizen in stand te houden, mogen niet worden gekapt.

En, er moest een onderlinge afstand tussen de resterende bomen zijn van 30 meter , niet repeterend.

Door onder andere te kappen midden in het broedseizoen, en vrijwel alle bomen om te kappen houdt de ontheffinghouder zich niet aan de voorschriften van de ontheffing en zich daarmee niet aan de wet en regels die Nederlandse natuur moeten beschermen. Extra kwalijk is dat de uitvoerder hier een collectief van overheden betreft.

Met deze handelingen tonen zij weinig tot geen respect te hebben voor de bescherming van natuur in Nederland.

Handelen in strijd met de voorschriften van de verleende ontheffing is een economisch delict. Stichting De Woudre heeft aangifte gedaan. Tevens zal de Stichting het MInisterie om intrekking van de ontheffing verzoeken. Aangezien het ministerie partner is ‘in crime’, is dit verzoek niet gehonoreerd.